جراحی در کودکان مبتلا به فلج مغزی (cerebral palsy)

یکی از سوالاتی که ممکن است برای خانواده کودکانی که دارای کودکان مبتلا به فلج مغزی از نوع اسپاستیک هستند مطرح باشد و در جلسه اخیر که در مرکز با خانواده ها برگزار گردید عنوان شد مسئله لزوم یا عدم لزوم جراحی در اندام های تحتانی این کودکان می باشد.

در ابتدا باید گفت که بیشتر متخصصین مرتبط با این کودکان معتقدند که جراحی در اندام های این کودکان آخرین تصمیم است و تاکنون مهمترین مداخله درمانی استفاده از خدمات توانبخشی کاردرمانی و فیزیو تراپی یرای انها می باشد.

اما چه زمانی ممکن است که درمانگران و خانواده ها به فکر استفاده از این روش یعنی جراحی بیفتند:

۱- متاسفانه هنوز هم ممکن است که بعضی از خانواده ها به هر علتی آنقدر دیر به درمانگران توانبخشی مراجعه نمایند که کوتاهی های عضلانی در اندامهای کودک به حدی رسیده باشد که به تکنیک های توانبخشی کوچکترین جوابی ندهد و دفورمیتی های ناشی از گرفتن وضعیت های بد بسیار برای کودک و خانواده اش آزار دهنده میگردد در این مواقع ممکن است تنها راه مقابله با کوتاهی ها و دفورمیتی (بد شکلی) اندامها استفاده از روش های جراحی باشد. (اغلب جراحی در این کودکان تنها می تواند برای راحت تر شدن مراقبت از او و جابجایی و در نهایت آنچه که به آن Handling گفته می شود مفید باشد.)

۲- گاهی پس از انجام کاردرمانی توانایی های کودک افزایش قابل توجهی یافته و به عنوان مثال قادرمی شود که روی زانوان راه برود و توانایی ایستادن به مدت طولانی را بدست آورده است ( یا مغز او الگوی ایستادن را کسب کرده است ) ولی به علت کنتراکچر در عضلات پلانتار فلگسور ( کوتاهی در عضلات خلفی ساق پا ) کودک در حالی که وضعیت ایستاده میگیرد قادر نیست کف پایش را به زمین بگذارد وبه جلو خم می شود و می افتد یا راه رفتن به علت کوتاهی شدید در عضلا ت ا داکتور(نزدیک کننده) اندام های تحتانی قیچی وار است. جراحی در این کودکان اگر با گچ گرفتن طولانی مدت اندام ها همراه نباشد می تواند برای اقدامات توانبخشی بعدی مفید باشد.

۳- مجددا تاکید می شود زمانی جراحی مطرح می گردد که اقدامات توانبخشی به اندازه کافی مفید نباشد.

چه کسانی می توانند در این مورد نظر یدهند:

۱- نهایتا و اصولا مسئولیت پاسخدهی به این سوال به عهده پزشکان متخصص ارتوپدی می باشد ولی از آنجا که پزشکان ارتوپدیست برای این مسئله به تجربیات و ملاکهای خاص خودشان نیز متکی هستند ممکن است در صورت مراجعه به چند تن از این پزشکان محترم پاسخ یکسانی به این مسئله داده نشود.

بنابراین این حق خانواده هاست که از مورد های قبلی که از روش جراحی در مورد آنها استفاده شده است در مورد درصد موفقیت و روش کار جراحان سوال شود و در مورد مراجعه به آنها با درمانگران کاردرمانی و فیزیوتراپی با تجربه نیز مشورت شود.

۲- فیزیوتراپیستها و کاردرمانهایی که دانش و تجربه کافی کار با کودکان فلج مغزی قبل و بعد از جراحی داشته اند می توانند مشاوران خوبی در این زمینه باشند ولی همانطور که گفته شد مسئولیت اصلی برای تصمیم گیری در این رابطه به عهده پزشکان ارتوپدیست می باشد ( تراپیست ها نیز در همه حال بهتر است ضمن اینکه نظرات خود را اعلام مینمایند این مسئله را برای خانواده ها عنوان نمایند)

موفقیت جراحی اندامها به چه فاکتور هایی وابسته است:

۱) توانبخشی کافی قبل از جراحی و بعد از جراحی

۲) حداقل توان هوشی کودک که قادر به همکاری در انجام فعالیتهای اکتیوی که پس از جراحی از او خواسته می شود با شد.

۳) کسب توانائی های بالاتر از نظر رشد مراحل حرکتی قبل از جراحی

۴) گچ گرفتن طولانی مدت اندامها باز آموزی حرکتی عضلات مرتبط را از نظر توانبخشی با مشکل مواجه می کند.

۵) همکاری مستمر خانواده با در مانگران نقش بسیار مهمی در موفقیت اقدامات توانبخشی پس از جراحی ایفا می کند.

معمولا جراحی در کدام نواحی انجام می شود:

عضلات داخل ران (اداکتور ها )

عضلات خم کننده زانو( همسترینگ ها)

و عضلات خم کننده مچ به سمت کف پا ( پلانتار فلگسور ها – تاندون آشیل)

لزوما همه این نواحی با هم جراحی نمی گردد و بسته به شرایط کودک جراح ارتوپدیست در مورد آن تصمیم می گیرد.

دیدگاه خود را ارسال کنید

  • آخرین مطالب

  • آرشیو مطالب